close

  • Polsce – służyć, Europę – tworzyć, Świat – rozumieć

     

  • REPATRIACJA

  • /resource/82e3ed97-9fab-4bd3-a069-0382a4d718b8:JCRSprawy repatriacyjne

    Tekst ustawy o repatriacji dostępny jest tutaj.

     

    Wniosek o wydanie wizy repatriacyjnej.

     

     

    Podstawowe informacje na temat repatriacji

     

    Dnia 1 stycznia 2001 roku weszła w życie ustawa o repatriacji. Ustawa określa zasady nabycia obywatelstwa polskiego w drodze repatriacji, prawa repatrianta, a także zasady i tryb udzielania pomocy repatriantom oraz ich rodzinom.

     

    Repatriantem jest osoba polskiego pochodzenia, która przybyła do Polski na podstawie wizy repatriacyjnej z zamiarem osiedlenia się na stałe. O wizę repatriacyjną mogą się ubiegać osoby polskiego pochodzenia, które nie posiadają obywatelstwa polskiego i które przed dniem wejścia ustawy w życie zamieszkiwały na stałe w azjatyckiej części Federacji Rosyjskiej lub na terytorium państw obecnej Armenii, Azerbejdżanu, Gruzji, Kazachstanu, Kirgistanu, Tadżykistanu lub Turkmenistanu.

     

    Polskie pochodzenie ma osoba, której co najmniej jedno z rodziców lub dziadków (albo dwoje pradziadków) było narodowości polskiej. Osoba ta musi także pielęgnować polski język, zwyczaje i tradycje. Za osobę polskiego pochodzenia uznana będzie również osoba wykazująca związek z polskością i deklarująca narodowość polską, która posiadała w przeszłości obywatelstwo polskie (lub co najmniej jedno z jej rodziców lub dziadków albo obydwoje pradziadków posiadało obywatelstwo polskie). Decyzję w tej sprawie wydaje konsul.

     

    W drodze repatriacji obywatelstwo polskie nabywa również niepełnoletnie dziecko repatrianta. W przypadku, gdy repatriantem jest tylko jedno z rodziców, dziecko może nabyć obywatelstwo polskie jedynie za zgodą drugiego z rodziców, wyrażoną w oświadczeniu złożonym przed konsulem. Nabycie obywatelstwa przez osobę niepełnoletnią, która ukończyła 16 lat, może nastąpić jedynie za jej zgodą.

     

    Z repatriacji nie mogą skorzystać osoby, które utraciły obywatelstwo polskie nabyte w drodze repatriacji na podstawie niniejszej ustawy, repatriowały się z terytorium Polski na podstawie umów repatriacyjnych zawartych w latach 1944-1957 przez Polskę z b. ZSRR do jednego z państw będących stroną tych umów. Można także odmówić wydania wizy repatriacyjnej osobie, która działała na szkodę podstawowych interesów Polski, bądź uczestniczyła lub uczestniczy w łamaniu praw człowieka.

     

    Osoby narodowości lub pochodzenia innego niż polskie, pragnące przesiedlić się jako członkowie rodziny repatrianta składają wniosek o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP.

     

    Postępowanie w sprawie o wydanie wizy repatriacyjnej toczy się przed konsulem właściwym ze względu na miejsce zamieszkania repatrianta za granicą.

     

    Przedstawicielstwo dyplomatyczne lub urząd konsularny udziela wszelkich informacji na temat procedury repatriacyjnej.

     

    Osoba ubiegająca się o repatriację zwraca się do polskiego konsulatu. Tam otrzymuje formularze wniosku o wydanie wizy repatriacyjnej (Wniosku takiego nie można otrzymać ani złożyć w żadnym urzędzie w Polsce!). Wniosek wypełnia się w jednym egzemplarzu, w języku polskim.

     

    Do wniosku należy dołączyć dokumenty potwierdzające, że wnioskodawca lub jeden z jego rodziców, dziadków lub dwoje pradziadków było narodowości polskiej.

     

    Mogą to być:

    • polskie dokumenty tożsamości;
    • akty stanu cywilnego lub ich odpisy albo metryki chrztu poświadczające związek z polskością;
    • dokumenty potwierdzające odbycie służby wojskowej w Wojsku Polskim, zawierające wpis informujący o narodowości polskiej;
    • dokumenty potwierdzające fakt deportacji lub uwięzienia, zawierające wpis informujący o narodowości polskiej;
    • dokumenty tożsamości lub inne dokumenty urzędowe zawierające wpis informujący o narodowości polskiej.

     

    Dowodami potwierdzającymi polskie pochodzenie mogą być również inne dokumenty, np.:

    • dokumenty o rehabilitacji osoby deportowanej zawierające wpis informujący o jej narodowości polskiej;
    • potwierdzające prześladowanie osoby ze względu na jej polskie pochodzenie.

     

    Zgodnie z ustawą, dowodami potwierdzającymi polskie pochodzenie mogą być dokumenty, które wydały polskie władze państwowe lub kościelne, oraz władze byłego ZSRR.

     

    Osoba powinna wykazać również swój związek z polskością, w szczególności przez pielęgnowanie polskiej mowy, polskich zwyczajów i tradycji.

     

    Do wniosku należy także dołączyć 2 fotografie, zaświadczenie o niekaralności, zaświadczenie o braku zaległości podatkowych oraz dokumenty potwierdzające fakty podane we wniosku. Należy także przedstawić ważny dokument paszportowy. Dzieci, które nie posiadają własnego paszportu powinny być wpisane do dokumentu paszportowego rodziców.

     

    Osoba, która chce repatriować się do Polski, powinna przedstawić dowód potwierdzający posiadanie warunków do osiedlenia się (mieszkania, źródła utrzymania, możliwości pracy). Takim dowodem może być np. zaproszenie wystosowane przez gminę. Gmina może zaprosić konkretną rodzinę lub anonimowych repatriantów. Zaproszenie wystosowane przez osobę fizyczną może dotyczyć wyłącznie najbliższej rodziny tej osoby (rodziców, dzieci, rodzeństwa).

     

    Repatrianci w wieku emerytalnym, którzy mają prawo do polskiej emerytury, nie muszą przedstawiać dowodu potwierdzającego inne źródła utrzymania (do wysokości polskiej emerytury zaliczane są lata pracy za granicą).

     

    Osoba, która nie posiada zapewnionego mieszkania i źródeł utrzymania w Polsce, a spełnia pozostałe warunki do uzyskania wizy repatriacyjnej, może również złożyć w konsulacie wniosek o wydanie wizy. W takim przypadku konsul będzie mógł wydać decyzję o przyrzeczeniu wydania wizy. Kandydat na repatrianta będzie mógł uzyskać u konsula informacje o przekazanych przez gminy, na potrzeby repatriantów, lokalach mieszkalnych i możliwościach zatrudnienia na terenie Polski. Z propozycji tych w pierwszej kolejności będą mogły korzystać osoby deportowane i prześladowane z przyczyn narodowościowych lub politycznych, których wiek i zły stan zdrowia uzasadnia szybką repatriację do Polski.

     

    Wizę repatriacyjną wydaje konsul po uzyskaniu zgody Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców. Wiza jest wklejana do paszportu repatrianta i zachowuje ważność przez 12 miesięcy od dnia wydania.

     

    Osoby, przybywające do Polski na podstawie wizy repatriacyjnej nabywają obywatelstwo z chwilą przekroczenia granicy. Fakt przekroczenia granicy potwierdza stempel kontroli granicznej. Po przybyciu do Polski repatrianci otrzymują pomoc z budżetu państwa.

     

    Pomoc finansowa dla repatriantów wypłacana jest w postaci jednorazowych zasiłków: transportowego (zwrot kosztów podróży), na zagospodarowanie i bieżące utrzymanie oraz zasiłku szkolnego (na pokrycie kosztów związanych z podjęciem nauki w Polsce przez małoletnie dzieci repatriantów). Równowartość zasiłku transportowego konsul będzie mógł wypłacić tej osobie, której wydano wizę repatriacyjną, a która nie posiada wystarczających środków na pokrycie kosztów podróży do Polski.

     

    Repatriantom, którzy przybędą do Polski z terenów azjatyckich byłego ZSRR i ponieśli koszty związane z remontem lub adaptacją lokalu mieszkalnego w Polsce, udzielona będzie pomoc ze środków z budżetu państwa, na częściowe pokrycie poniesionych kosztów.

     

    Repatrianci mogą również uczestniczyć w kursach nauki języka polskiego i adaptacji w społeczeństwie polskim. Zgodnie z ustawą, osoby ubiegające się o wizę repatriacyjną będą miały możliwość uczestniczenia w kursach języka polskiego organizowanych na terenie państwa zamieszkania. Kursy te mogą być finansowane przez konsula RP.

     

    Ustawa przewiduje możliwość "uznania za repatrianta" i nabycie w ten sposób uprawnień przysługujących repatriantom. Z możliwości tej może skorzystać osoba polskiego pochodzenia, która przed dniem wejścia w życie ustawy mieszkała na stałe w Azerbejdżanie (lub w innym państwie określonym w ustawie) oraz przebywała w Polsce w związku z nauką w szkole wyższej (jako stypendysta strony polskiej) na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Wniosek o uznanie za repatrianta trzeba złożyć do wojewody w terminie 12 miesięcy od ukończenia szkoły wyższej.

     

    Uprawnienia emerytalne i rentowe dla repatriantów

     

    Repatriant po przybyciu do Polski na miejsce osiedlenia, powinien zgłosić się do właściwego urzędu wojewódzkiego, aby poświadczyć nabycie przez niego obywatelstwa polskiego. Następnie należy udać się do właściwego urzędu gminy, aby otrzymać polski dowód tożsamości.

     

    Repatriant będący w wieku emerytalnym nabywa prawo do świadczeń emerytalnych i rentowych z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, właściwego ze względu na miejsce osiedlenia. Aby uzyskać emeryturę w Polsce kobieta musi ukończyć 60 lat i posiadać 20-letni staż pracy, a mężczyzna musi ukończyć 65 lat i posiadać 25-letni staż pracy. Dla uzyskania przez repatrianta emerytury w Polsce, do okresów pracy zaliczone zostaną lata przepracowane za granicą, które traktowane są jak okresy zatrudnienia i ubezpieczenia w Polsce. Zaznaczyć należy, iż okresy te nie są brane pod uwagę przy ustalaniu uprawnień pracowniczych tj. prawa do pierwszego urlopu wypoczynkowego i jego wymiaru, dodatków finansowych za wysługę lat, okresu wypowiedzenia umowy o pracę, w sytuacji zatrudnienia w Polsce.

     

    Aby otrzymać emeryturę w Polsce należy zgłosić się do miejscowego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, do Wydziału Rent i Emerytur, z następującymi dokumentami:

    • polskim dowodem tożsamości
    • poświadczeniem obywatelstwa polskiego
    • metryką urodzenia
    • dokumentami poświadczającymi okresy zatrudnienia za granicą

     

    Na podstawie tych dokumentów ZUS przyznaje uprawnionemu repatriantowi emeryturę w najniższym wymiarze.

     

    Ponadto repatriantowi stale niezdolnemu do pracy przysługuje prawo otrzymania renty stałej z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a repatriantowi okresowo niezdolnemu do pracy przysługuje prawo otrzymania renty okresowej.

     

    Warunki, jakie powinien spełnić repatriant, aby otrzymać prawo do renty, określa ustawa o emeryturach i rentach, a ponadto wszelkie informacje repatriant będzie mógł uzyskać po przyjeździe do Polski, we właściwym oddziale Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

     

    Wszelkie świadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, tj.:

    • emerytury
    • renty
    • zasiłki rodzinne i pielęgnacyjne przysługują repatriantom na takich samych zasadach, jak wszystkim obywatelom polskim, a wszelkich informacji w tym zakresie udzielą miejscowe oddziały ZUS

     

    Repatriantom przybyłym do Polski przysługuje również prawo ubiegania się o świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Pomoc tę stanowią:

    • zasiłek stały
    • zasiłek wyrównawczy
    • zasiłek okresowy
    • zasiłek celowy
    • świadczenia dla kobiet w ciąży lub wychowujących dziecko
    • pomoc finansowa na zakup leków
    • pomoc na ekonomiczne usamodzielnienie
    • usługi opiekuńcze nad osobami chorymi, samotnymi lub w podeszłym wieku Pomocy powyższej, na wniosek zainteresowanego i w uzasadnionych przypadkach, mogą udzielić Gminne Ośrodki Pomocy Społecznej.

     

    Innych informacji na temat procedury repatriacyjnej i przysługujących świadczeń udziela Konsul RP.  

    Drukuj Drukuj Podziel się treścią: